domingo, 30 de octubre de 2016

Caricatura y descripción científica

   "Te conocerás a ti mismo en cuanto empieces a descubrir en ti defectos que los demás no te han descubierto"   Friedrich Hebbel

       Empezamos con las modalidades textuales. Tras el estudio de la descripción, propuse al alumnado realizar una caricatura de sí mismos y una descripción científica. Antes nos detuvimos en el análisis de una de las caricaturas literarias más conocidas de la literatura, la del Dómine Cabra del ingenioso Francisco de Quevedo. No es nada fácil despellejarse uno mismo, ni confortable tomar distancia y diseccionarse como un bicho, pero ahí reside el reto.

El flautista de Hamelín

SAMUEL LÓPEZ LEGASPI

      Este es el flautista de Hamelín del siglo XXI, con edad de pequeñas erupciones visibles, sobre todo en el rostro. Desde la cabeza a los pies hay la distancia de una larga carrera de  galgo. Pelo embravecido y un poco alechugado; ojos zainos, cordiales y efusivos; nariz, un tanto desigual para poner la nota peculiar; la boca pequeña, pero dejando asomar levemente la dentadura aserruchada hacia fuera como para querer contarnos algo especial; mentón, con un acabado apolíneo; desde el gollete hasta el escote hay la largura suficiente para lucir una amplia gorguera; tez como corteza de miel; cuadro con diminutas pinceladas ocres por todo el cuerpo  y, en especial, una al lado izquierdo de su asimetría. Su cuerpo, abrazado con elegante pajarera de la que salen largas armas harmoniosas, brazos sin fin y vigorosos con manos capaces de expresar cualquier sentimiento y piernas prolongadas casi hasta el infinito. Los pies parecen repelerse con el suelo, estarían a su antojo cada cual más lejos de él.

     Un tipo que por sus venas no corre sangre sino partituras musicales coreografiadas ordenadamente transmitiendo lo que  ningún idioma es capaz de expresar. En resumen, él es un extraordinario histrión danzarín y cachazudísimo.
 

 DESCRIPCIONES CIENTÍFICAS

 LUCÍA GÓMEZ FERNÁNDEZ 

    Lucía (Gómez Fernández) es una especie de primate perteneciente a la familia Homo sapiens. Procede de la localidad de Lugo (en Galicia). Es un ser omnívoro con preferencia por la pizza.  Suele habitar en la Piringalla gran parte del año y en verano migra hacia el sur de España en busca de calor. Su función natural es estudiar y siempre que puede aprovecha para coger un libro o ver un capítulo de una de las numerosas series de su agrado. 

    Consta de una cabeza que alberga una larga cabellera rizada (lo que la distingue de otros seres de su especie), un tronco y cuatro extremidades: dos inferiores y dos superiores, en las que destaca especialmente en el manejo de la izquierda. Mide 1,60 cm y su peso ronda los 50 kg. Está compuesta por diversos órganos (cerebro, ojos, pulmones, corazón…). El más externo es la piel, singular por su tacto suave.

 DIGNO DE EVOLUCIÓN

ÁLEX CARBALLÉS GRANDÍO

    Álex (acroántropus, melocrateus) es un mamífero omnívoro de la familia de los Homo sapiens. Los Álex salvajes están extintos. El único que queda vive en una población al norte de Piringalla. Su altura oscila entre 1,70 y 1,75 metros, y su peso se encuentra entre los 65 y 70 kilogramos. Su pelaje es negro, pero su piel es blanca. Posee dos grandes ojos marrones a la misma distancia de su nariz. De cuerpo esbelto. Brazos y piernas largos. Manos y pies grandes.

    Su dieta consta de todo tipo de alimentos, desde judías verdes (Phaseolus vulgaris) a hamburguesas (cerdus fritus) pasando por  manzanas (Malus domestica), pizza (grasus máximus) y abadejo (Pollachius pollachius).
 

miércoles, 26 de octubre de 2016

XORNADA KATHLEEN MARCH: LER COMO FEMINISTA

     Mañana jueves 27 de octubre se celebrará en Santiago de Compostela (Consello da Cultura Galega) la "Xornada Kathleen March: Ler como feminista" dedicado a esta galicianista estadounidense. Claudio Rodríguez Fer inaugurará el acto con su conferencia  "Kathleen March, galicianista de aquí e acolá". En los relatorios y debate participarán las investigadoras Andrea Ruthven, Ánxela Lema e Antía Marante y la técnica da Comisión de Igualdade do CCG Mariam Mariño Costales. En la sesión de tarde podremos asistir a nuevas sesiones moderadas por Carmen Blanco con la participación de Pilar García Negro, Burghard Baltrusch, Helena González e Xosé Ramón Fandiño Veiga.

    Os dejamos el ENLACE con más información.


Acto de presentación de "A nosa axenda"

"Quen controla o pasado, controla o futuro. Quen controla o presente, controla o pasado" George Orwell
    El pasado 19 de octubre, tras la entrega en el aula al alumnado de "A nosa axenda", celebramos un acto de presentación en el que participaron la escritora y profesora universitaria Carmen Blanco, la alcaldesa Lara Méndez, el vicepresidente y diputado de Igualdad Álvaro Santos, la directora del centro Beatriz Fernández y nosotros los coordinadores, Miguel Martínez y Felisa Redondo. La cita que da hoy entrada a nuestro blog fue leída por el Vicepresidente de la Diputación. No es una frase baladí, la extrajo de nuestra agenda, entre las frases escogidas cuidadosamente por los alumnos y las alumnas para conmemorar cada semana (En especial, Andrea Arias y Sergio Couso, que dedicaron horas a esta labor).

   Os dejamos algunos momentos de la jornada.



De fondo proyectamos un Prezi mostrando nuestro trabajo.

sábado, 22 de octubre de 2016

Contos de verán

"Nese momento, unha espantosa idea xurdiu da miña cabeza. Seica viaxaba ao futuro cada vez que subía? Iso explicaría o deterioro progresivo do meu fogar. Acaso era agora un ser atemporal, un ente que non pertencía a ningures?" Sergio Couso Núñez.
      A la práctica docente se le atribuye en los últimos tiempos frustración y desilusión, pero esto no es del todo cierto. Hay múltiples acciones del alumnado que nos llenan de orgullo y satisfacción. Un relato de Couso fue seleccionado y publicado en la sección "Contos de verán" de El Progreso. Nosotros/as tenemos el privilegio de poder leerlo completo. Atrás quedó aquella primera antología manuscrita Cousas de Couso que anunciaba lo irremediable.

      Enhorabuena, señor Couso, le auguramos el Cervantes.
Publicado en El Progreso

 A trapela

POR SERGIO COUSO NÚÑEZ

     Os detalles sobre a miña infancia son vagos e borrosos. Recordo correr polos inmensos e hipnóticos corredores do castelo cheos de antigas estatuas e cadros, pero non das persoas que alí me acompañaban. Trato de rememorar as súas caras, mais só vexo sombras. Iso non quere dicir que a miña nenez fose dura e traumática. Non obstante, si foi solitaria, pois nunca saín da fortaleza. Aínda que xa pasara da miña etapa de neno á de mozo, ás veces seguía oíndo aquelas voces difusas que me dicían que non saíse ao exterior, que era perigoso facelo. Con todo, o que máis rondaba pola miña cabeza e o que máis curiosidade espertaba en min era unha pequena trapela que había na parte superior do comedor. Imaxinaba que debía conducir a unha especie de faiado, pero o medo a caer e ao que podía haber nel superaban os meus desexos de acceder a este.

    Facía anos que desaparecera a última persoa que convivira comigo, apenas entrado eu na miña adolescencia. Intúo que era un criado de idade moi avanzada. Non recordo como era nin como morreu, mais si a lentitude coa que camiñaba, como realizaba as tarefas do fogar e que apenas me dirixía a palabra, e se o facía, sempre me chamaba ''señor'' a pesar da miña idade. Non obstante, el non fora o único que se marchara. Se me concentro moito aínda podo albiscar unhas estrañas figuras que a día de hoxe sigo relacionando coa miña familia. Mais non sentía tristeza pola miña soidade, xa que ese oco podía enchelo grazas á lectura dos libros da gran biblioteca do castelo, os cales fixeron que os recordos sobre os habitantes deste se difuminasen pouco a pouco. Aqueles libros mostrábanme mundos fantásticos cheos de personaxes extravagantes que vivían con paixón e intensidade. A pesar de que dubidaba de que aquelas historias fosen reais, non podía descartar esa posibilidade, pois a única ponte que había entre o mundo e eu era unha inmensa ventá circular case tan grande coma min ao fondo do corredor. A través dela observaba soamente o mar, un océano infinito que case sempre estaba tranquilo. Isto levárame a pensar que seguramente o castelo no que nacera estaba situado nun acantilado. Dende o momento en que ese pensamento brotou na miña mente, unha pequena semente de rebeldía e curiosidade por saber que había máis alá daqueles muros foi plantada no meu interior. Madurou e creceu durante varios anos mentres seguía coa lectura dos libros da biblioteca, os cales pasaran a ser dunha temática máis escura, ata que un día chegou ó seu apoxeo. Ese día foi onte.

    Asustado pero á vez ansioso, abrín a gran porta do castelo. Un forte vento entrou polo oco que se facía cada vez máis grande. Estando aínda entreaberta, fiquei aterrado como ante min había un espazo baleiro, un abismo cuxo final era o mar. Non podía ir cara a ningún lado. Unha sensación de malestar invadíu o meu corpo e comecei a marearme. Rapidamente entrei e vomitei na alfombra da entrada. Desorientado ao non saber que acababa de suceder e cunha sensación de infinita soidade que nunca sentira ata ese momento, empecei a vagar polas habitacións do castelo. Ningún recuncho do meu fogar cambiara, mais eu víame como un ser estraño que non debía estar alí.

    Un pouco máis sosegado, decidín ir á biblioteca para ler un libro co fin de calmar os nervios. Mentres me dirixía cara alí pasaba cerca do comedor, cando de repente me fixei na trapela do comedor. Nun acto totalmente irreflexivo amontoei mesas e cadeiras ata que puiden chegar a ela e subila. Feito isto, saltei ao momento, pois a estrutura era feble. Unha vez arriba observei que estaba outra vez no comedor. Confuso, comecei a explorar o castelo. Vin que había máis po, mofo e teas de araña por todas partes. Facía máis frío e sentíame observado. Instintivamente volvín ao comedor. Nese momento deime conta de que no chan había tiradas moitas mesas e cadeiras. Enriba destas había unha trapela. Ordenándoas de forma similar á última vez, repetín o proceso. Ao subir  atopeime novamente no comedor. A estrutura sobre a que subira estaba desfeita e con moito po. Corrín cara á ventá que daba ó mar. Estaba translúcida pola sucidade. Retornei ao comedor e repetín o proceso de subir cara a trapela. Cada vez que subía, o castelo estaba en peor estado. Ata que á quinta vez, ao mirar ó meu arredor, unha parte do teito caera. Nese momento, unha espantosa idea xurdiu da miña cabeza. Seica viaxaba ao futuro cada vez que subía? Iso explicaría o deterioro progresivo do meu fogar. Acaso era agora un ser atemporal, un ente que non pertencía a ningures? Con medo e respirando con dificultade pola gran cantidade de sucidade e po, decidín ascender unha vez máis. A madeira dos mobles sobre os que me asentei estaba podre, mais conseguín alcanzar a trapela. Só unha vez máis. Soamente unha pequena ollada ao futuro. Simplemente tocar cos dedos o que había máis alá. Abrín a trapela bruscamente. Gritei, mais non escoitei o meu berro. Non era capaz de respirar. Horrorizado, contemplei que ante min, só había escuridade.
   

   
 

jueves, 20 de octubre de 2016

Presentación de nuestra agenda escolar

  “No hay denuncia verdadera sin compromiso de transformación, ni compromiso sin acción.”  Paulo Reglus Neves Freire
     Ayer fue un día frenético. Cuando nos embarcamos en un proyecto, no sabemos la repercusión ni la trascendencia que va a alcanzar. La elaboración de la agenda fue un trabajo más; sin embargo, superó todas nuestras expectativas. Gracias a la colaboración de la Diputación y el Ayuntamiento de Lugo, se visibilizó este trabajo de concienciación en pro de la igualdad de género. 

     Al acto de presentación acudieron la alcaldesa de Lugo, Lara Méndez López, el Vicepresidente de la Diputación de Lugo, Álvaro Santos Ramos, y la escritora, investigadora y profesora universitaria lucense, Carmen Blanco García. La visita tuvo una gran repercusión mediática y así el evento quedó plasmado en distintos medios de comunicación. Pinchad los enlaces para acceder.
  • La Voz de Galicia:

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/lugo/2016/10/19/ies-anxel-fole-aposta-pola-educacion-na-igualdade/00031476875812226578326.htm 




     Gracias a todos y a todas por vuestro interés, implicación y acogida. Vuestro reconocimiento constituye un acicate para continuar en esta línea de trabajo, apostando por una escuela dinámica, creativa, emprendedora y, sobre todo, comprometida.


lunes, 17 de octubre de 2016

domingo, 16 de octubre de 2016

La estructura de las palabras

Repasamos la estructura de las palabras: lexemas y morfemas.

https://www.edu.xunta.es/espazoAbalar/sites/espazoAbalar/files/datos/1455545109/contido/monemas_y_lexemas.pdf

jueves, 13 de octubre de 2016

Lecturas

                                            "No lean, como hacen los niños, para divertirse o, como los ambiciosos, para instruirse. No, lean para vivir."Gustave Flaubert
       Os dejamos las lecturas marcadas por nuestro Departamento para el nuevo curso. Las que os mostramos son de carácter obligatorio. Luego, en el afán de fomentar el gusto y el placer de leer se proponen listados con lecturas voluntarias y la libertad de que todos y todas compartan y recomienden sus favoritos.

     El alumnado de PMAR asiste una sesión semanal a la biblioteca. Se familiariza con su organización, se sumerge en el universo de los libros y en el hábito de leer la prensa. En 3º abrimos el curso con la lectura de Ánxel Fole y su conocimiento. Revisamos la agenda escolar creada por sus compañeros y compañeras del curso pasado que analizaba los orígenes de nuestro centro y el escritor que le da nombre.

     Semanalmente recibimos La Voz de Galicia. Participamos en el Programa Prensa-Escuela. Alumnos y alumnas de 3º, 4º de E.S.O. y 2º de B.A.C. reciben un ejemplar gratuito cada miércoles.

https://drive.google.com/drive/folders/0B0R0RdMV7FUYYk81bTJtWHdyeFU

martes, 11 de octubre de 2016

Nuevo curso

                                  " La única alegría en el mundo es comenzar.Es hermoso vivir porque vivir es comenzar, siempre, a cada instante."
Cesare Pavese

     El comienzo de este nuevo curso está siendo dinámico. La inactividad en el blog no es reflejo de nuestro quehacer diario. Muy al contrario. Estamos en marcha: actividades, reuniones, programaciones...Intentaremos tomar un poco de aire para verter aquí nuestras iniciativas.

    Bienvenidos a todos y a todas a este nuevo curso. Lo encararemos con energía, ilusión, creatividad y la certidumbre de que aportaremos nuestro granito para transformar el mundo.

miércoles, 20 de julio de 2016

      Un nuevo ciclo se ha cerrado. Este curso escolar toca a su fin. Un grupo de alumnos y alumnas de 1º de BAC ha decidido dejar su impronta implicándose en el diseño y elaboración de nuestra próxima agenda escolar.  ¿El leitmotiv? El tema de la igualdad de género y la visibilidad de la mujer. No vamos a adelantaros nada, pues deseamos sorprenderos cuando podáis disfrutar de vuestra agenda en mano. Sin embargo, sí deseamos compartir ya con vosotros/as la experiencia de vuestros compañeros, Andrea y Couso. Cuando pensamos qué persona entrevistar comprometida con el tema de la mujer, la igualdad y Galicia, no tuvimos ninguna duda: Carmen Blanco García...y allá nos fuimos.

ENTREVISTA A CARMEN BLANCO

 "Amo mais non teño amo"

por Andrea Estrella Arias Díaz e Sergio Couso Núñez

     Tiñamos o obxectivo de acercar á xente este tema: o feminismo. Decidimos traballar nunha entrevista. Pero, a quen facela? A resposta veu rápida e clara: á feminista, escritora e profesora universitaria lucense Carmen Blanco. Primeiro, coñecémola enroscándonos arredor da súa obra e os nosos ollos comezaron a discorrer sobre as súas palabras. Despois, en persoa. Entramos no seu despacho con certo nerviosismo. Ela soubo ben que facer: levantar as persianas e amosarnos unha fermosa paisaxe. O seu longo pelo negro destacaba entre os azuis e os verdes que nos ofrecía a súa fiestra e o seu sorriso sosegou os nervios. Entregámoslle unha folla con cuestións para afondar nese tema que ela tan ben coñece e ao que tanto se adica: o feminismo. Non sabiamos por onde empezar pero si por onde rematar: Grazas, Carmen.

TI E A TÚA OBRA

 

 Cando e por que comezaches a escribir?
Ao mesmo tempo que comecei a pintar, a partir dos 15 ou 16 anos, por pracer e por iniciativa propia.
De que obra te sentes máis orgullosa e por que?
Dos ensaios sobre a liberdade das mulleres e dos homes fronte a todos os poderes que oprimen, pola importancia da causa que defenden, e da poesía e da creación en xeral, polo pracer de facela con liberdade e amor para a permanencia da beleza da vida libre, tal como indican xa os títulos dos libros Atracción total, Un mundo de mulleres, Lobo amor...
Que te motiva a seguir escribindo agora?
O mesmo que me motivou sempre para facelo ou non facelo: o amor e a liberdade, que para min son o mesmo.
Que importancia ten para ti a creación plástica (por exemplo, a ilustración de Tigres de ternura)?
Moita. Facer o deseño de Tigres de tenrura de Claudio Rodríguez Fer foi un acto de amor integral.
O FEMINISMO

Ti, como muller, como te sitúas na loita pola igualdade?

Como muller sitúome na loita pola extensión da civilización dos dereitos humanos máis avanzados para todas as persoas nun contorno de harmonía vital.
 Cóntanos que te motivou a entrar no mundo do feminismo.
Facer algo a favor da liberdade humana fronte ao poder sexual.
Cres que o machismo e o patriarcado están retrocedendo como moita xente pensa?
Penso que si: na liña de avance da historia o machismo e o patriarcado retroceden.
Consideras que podemos chegar a unha situación de igualdade plena?
Estamos lonxe aínda da igualdade de dereitos plena e real. Penso que é preciso seguir loitando cada momento por ela con liberdade e amor, é dicir, pola vía do respecto á diversidade e pola vía da paz e da xustiza profundas.
Como de importante foi o papel das mulleres libres e libertarias durante a guerra e a  posguerra?
Aínda no medio dos horrores dunha guerra e dunha ditadura, pero precisamente na loita contra elas, o papel desas mulleres libres e libertarias foi moi importante, durante a chamada “revolución da guerra civil española”, polos avances reais logrados  na mellora da vida das persoas e, durante a posguerra , pola resistencia na clandestinidade e nas fendas da historia privada e cotiá á marxe dos modelos impostos polos poderes. A anarquista Federica Montseny, que foi ministra de sanidade durante a contenda e seguiu loitando polas súas ideas desde o seu exilio en Francia, é un bo exemplo disto.
Que logrou a loita feminista nestes últimos anos (tivo algún fallo?) e en que aspectos debe seguir loitando por acadar a igualdade?
Todos os avances na liberdade de dereitos das persoas en relación cos abusos do poder sexual débense ás loitas feministas das mulleres e dos homes. Os fallos están sempre na utilización perversa e superficial dun tema moi complexo e ademais moi importante para a dignidade e mellora da vida humana en xeral, que cómpre coñecer ben. Hai que loitar en todos os aspectos, económicos e ideolóxicos, públicos e privados, como sempre, avanzando no pensar, no sentir e no obrar libres.
Poucas das mulleres que vemos no rueiro de Lugo son coñecidas. Poderías comentar esta situación?
Penso que é preciso dalas a coñecer, mais tampouco non son coñecidos moitos dos homes.
Que consello darías ás mulleres da nosa xeración e ás das seguintes?
O mesmo que a todas as persoas: que procuren ter criterio propio e saber o que queren e desexan de verdade e que se esforcen por conseguilo sen perder a ilusión. 
MODELOS DE PARELLA

 Na túa obra, observamos constantemente o modelo de parella que adoptas na túa relación con Claudio Rodríguez Fer: a Unión Libre (nome que ten a revista na que ambos traballades). Poderías dicirnos en que consiste?

Para min o amor e a liberdade, se son profundos, son o mesmo e teñen que ser reais e facerse reais en cada momento. O amor e a liberdade hai que dálos e recibilos cada día: é unha práctica difícil, pois ninguén pode ser totalmente libre nunha sociedade que non o é e nun contorno de persoas opresoras e oprimidas, de persoas que non son libres.
 ‘’(...) se a medida do amor é amar sen medida, a unión non pode ser máis que libre’’. Estas palabras pechan o teu artigo ‘’Unión libre’’. Este sintagma constitúe unha referencia continua na túa obra e vida. En que elementos literarios, artísticos e políticos te inspiraches para construír ese concepto e práctica de parella?

No pensamento e a creación máis libertarias de todos os tempos. Na política e pensadora anarquista xudía Emma Goldman, por exemplo, sobre a que escribín en Mulleres e independencia e en Feministas e libertarias.   

A MULLER E A LITERATURA

 
Na túa obra obsérvase unha preferencia do termo ‘’poeta’’ fronte ao de ‘’poetisa’’. Ten algo que ver coas palabras que Emilia Pardo Bazán lle adicou a Rosalía tras a súa morte cando dixo que non era lícito chamala ‘’poetisa’’ senón ‘’poeta verdadero’’?
Non ten que ver exactamente con iso que se ten repetido de Rosalía, pero coincide co sentido da intelixencia desas dúas intelectuais galegas. A palabra “poetisa”, fronte a “poeta”, tiña e segue tendo unhas connotacións pexorativas dentro dos valores misóxinos da lingua patriarcal, por isto, para evitar eses valores negativos asociados ao feminino e dar un trato humano digno e igualitario á poesía das mulleres, emprego preferentemente a palabra “poeta”, mais tamén emprego “poetisa” con orgullo en certos contextos para irlle dando co uso connotacións positivas a certos femininos da lingua que poden non telas.   
No artigo “A escola de Doloriñas’’ comentas como a artista Xulia Minguillón plasmaba unha instantánea viva das escolas rurais nas que, percibíndose a escaseza do material didáctico, todo o peso do éxito ou fracaso da educación recaía sobre o mestre ou mestra. Que opinas da actual situación do sistema educativo e da consideración social da figura do profesor/a?

A educación é un dereito humano básico e un remedio tamén básico para loitar contra a escravitude e os males da humanidade. A educación debe ser reformada desde a súa raíz e orientada cara á mellora práctica e integral da vida persoal e colectiva. A función do profesorado é fundamental na sociedade e como tal debe ser considerada -que xa o é, en parte- mais tamén as profesoras e os profesores debemos cumprir ben esa función para merecer a nosa boa consideración pois ensinamos non só co que dicimos senón con todo o que facemos.
En ensaios como Literatura galega da muller ou Casas Anarquistas de Mulleres Libertarias fas unha viaxe pola historia, neste caso a da muller en Galicia, como en O contradiscurso das mulleres, da muller no mundo. Que grao de importancia consideras que debe ter o pasado nas nosas vidas á hora de actuar?
O pasado ten moitísimo peso no presente aínda que o ignoremos. Hai que facer memoria e coñecelo criticamente para non repetir os seus males, para conservar as cousas boas da historia e da cultura e para, a partir delas, conseguir outras cousas novas aínda mellores.
Escritoras como Rosalía de Castro, Concepción Arenal ou Francisca de Isla pediron queimar os seus escritos á hora da súa morte. Outras como George Sand (Aurora Dupin), Fernán Caballero (Cecilia Bölh de Faber), Víctor Catalá (Caterina Albert) ou Isak Dinesen (Karen Blixen) ocultaban o seu sexo baixo pseudónimos masculinos. Pensa que na actualidade as escritoras superaron esa actitude de autonegación?
Houbo homes que tamén destruíron escritos e utilizaron pseudónimos femininos. Mais o caso das mulleres si ten historicamente un maior carácter de negación de si mesmas ou incluso e curiosamente tamén de defensa ou protección da liberdade e a independencia da propia obra ou persoa. Na actualidade, como na sociedade se superaron moitos dos grandes prexuízos tradicionais sobre as mulleres en relación coas súas funcións públicas e co dereito á escritura, e como as mulleres gañamos en autoafirmación e autonomía, esas actitudes negativas están case totalmente superadas nos nosos contextos máis próximos.      

PREGUNTAS BREVES

Cales son os teus autores/as favoritos/as?

Se teño que dicir un só nome, diría a escritora británica Virginia Woolf, polo fluír do seu pensamento feminista libertario e integral.
Que escritores/as tiveron un maior impacto ou influenciaron en gran maneira no teu pensamento e forma de escribir?

O primeiro escrito que conservo está inspirado na lectura obsesiva de La lámpara maravillosa e Luces de bohemia de Valle Inclán. Sempre tratei de escoller o que máis me gustaba da vida e das artes adaptándoo a min: a miña obra publicada non sigue a ninguén mais bebeu en moitas fontes.
Que autores/as recomendas en xeral? E para iniciarse no tema do feminismo?
As grandes figuras clásicas e contemporáneas, as literaturas primitivas e populares, segundo as preferencias da persoa. Para iniciarse no pensamento feminista profundo, por exemplo, Un cuarto de seu de Virginia Woolf, unha magnífica creación literaria sobre a liberdade e a independencia material e mental das mulleres e dos homes.
A que autor/a sempre volves?
A moitos, segundo o momento: Homero, Safo, as cantigas galegoportuguesas medievais, Shakespeare, Juan de la Cruz... Por razóns profesionais, sempre Rosalía de Castro, aínda unha descoñecida para a maioría da xente, ao igual que as grandes voces galaicas.
Que autor ou autora e que libro que, polo xeral, son considerados moi bos, rexeitas?
Non me gusta falar mal de ninguén, mais non concordo coa suposta bondade estética de moitas das obras ou das figuras impostas polos canons dos distintos sistemas de poder ideolóxicos, institucionais ou comerciais.
Que obras recomendarías a alguén que se quere iniciar na literatura galega?   
Sempre obras clásicas, como en todas as literaturas, Cousas de Castelao, Cantares gallegos de Rosalía de Castro, e adaptadas os gustos estéticos da persoa: Rafael Dieste, Luís Pimentel, Ánxel Fole ou Luz Pozo Garza, por citar unha clásica viva que  segue creando cando vai cumprir 94 anos este mes...
Que tipo de literatura non che gusta?
A falsa e superficial.
Cales son as túas fontes de inspiración?
A beleza da diversidade da vida.
Que cousas detestas e que cousas anhelas?
Detesto o odio e a opresión e anhelo os seus contrarios, o amor e a liberdade.
Algunha cita da que queiras deixar constancia sobre a igualdade?
Unha miña do conto “Novas noites nosas” -inspirado en As mil e unha noites- de Vermella con lobos: “amo mais non teño amo”.
                        Lugo, 30 de xuño e 1 de xullo de 2016.


Carmen Blanco García con Sergio Couso Núñez e Andrea Estrella Arias Díaz  no despacho da escritora na Facultade de Humanidades de Lugo

sábado, 25 de junio de 2016

Presentación de Anarquista ou nada 


   Hoy, sábado 25, a las 20.00 podéis disfrutar de este proyecto a cargo de Claudio Rodríguez Fer que pretende acercar la poesía a todos/as: "Porque a poesía é como o verdadeiro amor, nin se compra nin se vende. Libremente, dáse."

http://engranaxe.org/content/anarquista-ou-nada-poes%C3%ADa-e-utop%C3%ADa-da-memoria-libertaria

Entrada libre e poemario de agasallo. No ATENEO LIBERTARIO A ENGRENAXE
Lugo, rúa Río Sil (Paradai), núm. 52, baixo

miércoles, 22 de junio de 2016

A nosa axenda é de nós

  
   Este es el título de mi artículo publicado hoy en la revista Eduga que narra la experiencia de la elaboración de nuestra agenda escolar con alumnado de 4º de ESO para este curso escolar. Curiosamente estamos en marcha con la agenda del curso próximo. Un grupo de alumnos y alumnas de 1º de BAC acaban de centrarse en contenido y diseño. Esta actividad se enmarca en el programa "Por 365 días de respecto e igualdade" del Plan Proxecta. No es difícili intuir, pues, su leitmotiv. No solo esto hará muy especial nuestro trabajo, sino también la persona a la que vamos a entrevistar. Pero esto...ya no os lo vamos a desvelar.

   Acceded aquí a la publicación en la revista Eduga:


Entrevista a Claudio Rodríguez Fer en Televisión de Galicia


Claudio habló de su obra Cinepoemas en el programa Zigzag de TVG . Sobran las palabras cuando disponemos de su testimonio directo.

Pincha la imagen para acceder al vídeo.

martes, 21 de junio de 2016

Soy como un ave


    Ayer celebramos el festival de final de curso en el Auditorio Gustavo Freire. Nos pareció muy oportuno dar a conocer el videoclip "Soy como un ave" enmarcado en nuestro proyecto "Antídotos contra la violencia de género" del programa "365 días de respecto e igualdade" del Plan Proxecta convocado por la Xunta de Galicia. Tras la grabación de la canción en el estudio de Friol de Arturo Vaquero Taboada, la Fundación TIC hizo posible la edición del videoclip. 

    Gracias a todos y a todas por vuestra inestimable implicación y compromiso.

Nutrimos nuestra biblioteca

La igualdad pasa por la visibilización. Valorando los fondos de nuestra biblioteca, observamos la ausencia de grandes escritoras cuya lectura nos parece ineludible. Nutrimos, pues, los estantes y en el mes de mayo fueron las protagonistas en nuestro expositor de "recomendad@s". El estudio de la literatura del XIX en primero de BAC fue la oportunidad perfecta para zambullirnos de lleno en la reivindicación de los derechos de la mujer.



viernes, 17 de junio de 2016

Ganadores del I Certamen Literario "Emilia Pardo Bazán"

      Hoy el Departamento de Lengua Castellana y Literatura hizo público el fallo del I Certamen Literario "Emilia Pardo Bazán". Los galardonados/as fueron:

  • Categoría A: Alumnado de 1º, 2º y 3º de ESO. 
 POESÍA: "Y allí" de Clara Mouriz Otero.
PROSA: "El tesoro" de Martín Vasco Ferro.
  • Categoría B: Alumnado de 4º de ESO y 1º y 2º de BAC.
POESÍA: "A mis niñas" de Andrea Estrella Arias Díaz.
PROSA: "Rebelión en el parque" de Sergio Couso Núñez.





Caricatura de Mikel Casal

martes, 14 de junio de 2016

Autoras por la igualdad

La lectora de Jean-Honoré Fragonard
    El último trimestre centramos el estudio en la literatura del XIX. Sin duda fue una etapa muy reivindicativa en el tema de la lucha por la igualdad y los derechos de la mujer. Propuse al alumnado de 1º de BAC la lectura de obras clave del Romanticismo y Realismo. Se dividieron en grupos de trabajo y cada uno se ocupó de la lectura crítica, análisis e investigación del autor/a y la obra. Durante el mes de mayo, alumnos y alumnas se convirtieron en ponentes y expusieron sus trabajos en clases. Confesaron haber disfrutado de estos autores y autoras. Espero que este proceso constituya un acicate para la lectura de todas las obras.

     Estas fueron las propuestas:

    EMILIA PARDO BAZÁN:
        Los Pazos de Ulloa
        La tribuna


    FLAUBERT Madame Bovary

    GALDÓS La de Bringas

    ROSALÍA DE CASTRO El caballero de las botas azules

    EMILY BRONTË Cumbres borrascosas

    GEORGE ELIOT Silas Marner

    MARY SHELLEY Frankenstein

sábado, 11 de junio de 2016

Nuestra implicación con la igualdad

   Está finalizando el curso escolar. Ya empezamos a sentir la nostalgia de otro tiempo que se va. Pensamos que sería interesante rememorar algunos de los proyectos que llevamos a cabo profesorado y alumnado vinculados al tema de la igualdad. Nada mejor que un mapa conceptual que resuma esa implicación.
https://drive.google.com/file/d/0B0R0RdMV7FUYRlV2RE5YT2wwdHM/view?usp=sharing

domingo, 5 de junio de 2016

La esencia bajo los focos

Por Andrea Estrella Arias Díaz

    El pasado 18 de abril conocí a Lorca en un sueño.  Fue muy íntimo, yo creo que le dio miedo. ¿Quién se abriría de esa forma ante el mundo, mostrando lo más escondido y sin miedo bajo su piel? El teatro fue reinventado. El sueño, trasladado a escena y la esencia más escondida apareció bajo los focos, estando yo allí. Solemos buscar los porqués, olvidándonos de sentir. Los actores me envolvieron en el fluir de los acontecimientos. Las voces manaron suaves, los cuerpos respondieron a unas almas llenas de teatro y un escalofrío subió vértebra a vértebra por mi espalda. 

    ¿Quién soy yo en realidad? ¿Qué encontraré al sacar las máscaras? Helena, los caballos, el pez luna... ¿Qué escondo? Lorca, pluma en mano, plasmó, sin separarla del papel, sus ideas más verdes para que se pudiese observar dentro de él. ¡Qué atrevimiento! Y la gente leyó, por supuesto que lo hizo. Y lo sintieron tan cerca, que así nos lo querían mostrar: con las gradas en el mismo escenario, con El Público dentro.

    Realmente fue algo novedoso. Provocó la sensación de acercamiento que creo que esperaban. Las cabezas volaron sin moverse del sitio. Las preocupaciones y la pasión del escritor arrastraron. Pudimos ver el verdadero circo romano: la lucha interna de un solo gladiador.  Cuántas veces nos sentimos partidos y cuántas no sabemos a qué parte inclinarnos. Lo mismo que nos empuja también nos retiene.

    Me pareció una forma muy pura de conocer a alguien: una presentación diferente, abierta y desconcertante. No niego la extraña sensación que me acompañó en el momento post espectáculo. El sabor se me quedó en la boca y la impresión, pegada en el cuerpo. Quiero felicitar a la directora, al reparto completo y a toda la gente que no se ve en la escena por traer al mundo de los sueños y meternos en él con los ojos abiertos.